single-member-company

شرکت تک شریک در ایران

پیش تر و در مطالب قبلی به توضیح و تبیین مفهوم شرکت تجاری و انواع آن و هم چنین نحوه تشکیل شرکت ها پرداختیم و مشخص کردیم منظور از شرکت تجاری قراردادی است که میان دو یا چند نفر منعقد می شود و سرمایه مستقل و جدایی را از مجموع آورده های یکدیگر فراهم می کنند و به سازمان و تشکیلاتی خاص که برای رسیدن به مقصودی معین و مشخص ایجاد کرده اند، اختصاص داده و در سود و زیان های احتمالی در آن شریک یکدیگر قرار می گیرند. همچنین متوجه شدیم که برای تشکیل شرکت ها حداقل وجود دو شخص، هم قانوناً و هم در روند اجرای تشکیل شرکت لازم و ضروری است. در بیان انواع شرکت های تجاری نیز بیان کردیم که شرکت های تجاری مشخص در قانون تجارت هفت قسم بودند؛ شرکت تجاری سهامی عام و سهامی خاص، شرکت تجاری با مسئولیت محدود، شرکت تجاری تضامنی، شرکت تجاری نسبی، شرکت تجاری مختلط سهامی، شرکت تجاری مختلط غیر سهامی و شرکت تعاونی.

سپس در ادامه در مورد شرکت مدنی و انواع آن  صحبت کردیم و توضیح دادیم که شرکت مدنی عبارت است از اشاعه ی حقوق مالکین متعدد در شی واحد؛ و توضیح دادیم که این دو شرکت با یکدیگر تفاوت داشته و به بیان تفاوت هایشان پرداختیم. در ادامه مشخص کردیم که مهم ترین، اصلی ترین و بارزترین تفاوت شرکت تجاری و شرکت مدنی در نظام حقوقی ایران در داشتن و نداشتن شخصیت حقوقی مستقل است؛ به این صورت که شرکت مدنی فاقد شخصیت حقوقی مستقل از شرکا است و شرکت تجاری دارای شخصیت حقوقی مستقل از شرکا یا سهامداران خود است و در نهایت به آثار ایجاد شخصیت حقوقی پرداختیم و آثار آن را به ترتیب ذیل بیان نمودیم:

1- نام و عنوان مستقل از شرکا

2- حقوق وتعهدات مستقل از سایر شرکا

3- تابعیت و اقامتگاه مستقل از سایر شرکا

4- دارایی مستقل از سایر شرکا

اما در این میان ممکن است که برای خیلی از افراد سوالاتی در خصوص توضیحات فوق در ذهنشان شکل بگیرد؛ به عنوان مثال آیا امکان تشکیل شرکت تک شریک در نظام حقوقی ایران وجود دارد؟ و اگر این امکان وجود دارد رویه عملی و اداری تشکیل شرکت تک شریک  چگونه است؟ و این شرکت ها تابع چه قانونی هستند؟

جهت پاسخ به این سوال ابتدا باید به توضیح مطلب زیر بپردازیم که با توجه به ماده سیصد لایحه اصلاحی قانون تجارت، دسته ای از شرکت ها شرکت های دولتی هستند.

شرکت های دولتی

شرکت دولتی به شرکتهایی می گویند که  پنچاه و یک درصد سهام آنها  و یا صد درصد سهام آنها متعلق به دولت به عنوان بزرگترین شخصیت حقوقی کشور است. شرکت های دولتی به دو دسته ی  شرکت دولتی عام و شرکت دولتی خاص تقسیم بندی می شوند.

شرکت های دولتی خاص

منظور از شرکت دولتی خاص شرکتی است که دولت به عنوان بزرگترین شخصیت حقوقی کشور پنجاه و یک درصد سهام آن را دارا می باشد. این نوع شرکت به مجوز قانون و یا به حکم دادگاه تشکیل می شوند و یا از قبل و در گذشته وجود داشته اند و مصادره ملی شده اند. شرکت دولتی به معنای خاص نیاز به ثبت ندارند و از زمان تاسیس و تشکیل، شخصیت حقوقی مستقل پیدا می کنند.

شرکت های دولتی عام

شرکت دولتی به معنای عام شرکتی است که دولت به عنوان سرمایه گذار وارد آنها شده و حداقل پنجاه و یک درصد از سهام آنها را خریداری می کند؛ در واقع شرکت دولتی به معنای عام فرایندی شبیه به شرکتهای تجاری خصوصی دارد با این تفاوت که دولت به عنوان شخصیت حقوقی مستقل حداقل پنجاه و یک درصد سهام آن ها را خریداری کرده است. هم چنین لازم به ذکر است که شرکت های دولتی به معنای عام نیاز به ثبت دارند و وجود دولت به عنوان سهامدار در ایجاد شخصیت حقوقی آنها بی تاثیر است و تنها زمانی شخصیت حقوقی مستقل از سایرین پیدا می کنند که در اداره ثبت شرکتها به ثبت برسند.

شرکتهای دولتی فوق الذکر در ابتدا تابع قوانین تاسیس و  اساسنامه ی خود می باشند و در مرحله بعد، یعنی زمانی که موضوعاتی در اساسنامه پیش بینی و ذکر نشده، تابع قانون تجارت و سایر قوانین هستند. با توجه به توضیحات فوق الذکر تاسیس تشکیل شرکت تجارتی تک شریک در ایران فقط توسط دولت به عنوان بزرگترین شخصیت حقوقی کشور ممکن است و آن هم زمانی است که صد درصد سهام شرکت تجاری متعلق به دولت باشد.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگو شرکت کنید؟
نظری بدهید!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *